“Vdiqa kur isha 7 vjeç”

“VDIQA KUR ISHA 7 VJEÇ”

Mbylli derën e tualetit me çelës dhe u ul mbi pllakat e bardha me lule të vockla. Ndonjëherë qëndronte në këmbë me bërrylat mbeshtetur mbi lavaman dhe vështronte veten në pasqyrë teksa e bënte sërisht. Por këtë herë zgjodhi të ishte larg pasqyrës, kjo bënte që prerjet t’i bënte më pak të thella.

Nxorri tehun e briskut që mbante në xhep dhe shtrihu krahun përpara. Ngriti mëngën e pulovrit ngjyrë bananeje dhe pasi largoi disa kaçurrela që i binin mbi sy, filloi të prekte butë me gishta plagët e vjetra. Me e freskëta ishte para një jave. Kishte premtuar se nuk do ta bënte më atë për pak kohe, por nga ta dinte? Se mos qe faji i saj, që gjërat shkuan prapë për dreq edhe atë javë.

Ndonjëherë qante. Sytë i nxiheshin nga rimeli i rënduar në qerpikë dhe i duhej të kalonte një çerek ore të mirë para pasqyrës për të zhdukur ato njolla të zeza ngjitëse në faqe, para se të rrotullonte çelësin dhë të dilte nga tualeti. Një herë ishte një i dashur, një herë prindërit të cilët e vështronin më shpesh vëngër se të qeshur, ndonjëherë ishte thjesht ndonjë kujtim, e ndonjëherë nuk ishte asgjë fare. Thjesht ulej në atë faltore sakrificash, nxirrte briskun dhe me nja dy lëvizje të shpejta gjakoste prapë parakrahët me lëkurë të bardhë dhe gati të tejdukshme. Kështu i kishte thënë dhe ai atëherë. Ai që e ngjishte pas cepit të ashensorit dhe i mbante të palëvizur krahët e saj prej vogëlusheje me pëllëmbët e tij të mëdha, të ashpra dhe të pështira. “Je kaq e bardhë, shpirt. Kaq e bardhë dhe e bukur. Si një kukull.” Pas këtyre fjalëve nuk i foli më. Vetëm vazhdoi të bënte lëvizje mekanike pa reaguar ndaj të qarave të saj të mbytura.

Nuk e pa më kurrë. Askush nuk e pa më. Si mbaroi punë në atë ashensor me një vajzë 7-vjeçare, u duk sikur e përpiu dheu. Qenë vetëm pesë minuta. Pesë minuta që i ndotën asaj vajze gjithë pjesën e mbetur të jetës. Nuk dinte ta shpjegonte se si u ndje atëherë apo se si ndjehej akoma tani, por dy gjëra nuk i duronte më dot që nga ajo ditë. Ta thërrisnin “shpirt” dhe të hynte në një ashensor.

E mbështetën. Sigurisht, që e mbështetën. Por a e shëruan? Jo, traumat nuk shërohen. Ndihej e pistë. Kishte humbur pafajësinë. E kishin shtyrë pa dëshirën e saj në një botë të ndyrë njerëzish të rritur. Dhe ajo nuk i refuzoi. Ishte më e lehtë të bëheshe e keqe, se sa e mirë pas asaj.

Filloi me një të dashur, pastaj me një tjetër. Netë të vona klubesh nate. Humbja e pafajësisë nuk ishte një shqetësim siç qe për moshataret e saj. Vajzës lëkurëbardhë ja kishin marrë pa e pyetur fare teksa mbante një libër shkolle dhe lapsa me ngjyra ne çantën e shpinës. Por asgjë nga këto nuk e përmbushte. Një pus i thellë ndodhej aty ku duhet të qe shpirti i saj, një pus që zakonisht qe i tharë nga mungesa e ujit. Ose ndoshta qe thjesht një pus me ujë të pistë. Askush nuk pinte aty. Njerëzit mund të hidhnin ndonjë çamçakëz apo të shkundnin hirin e cigares në të, por askush nuk do të afrohej të lante duart aty apo të pinte ndonjë gllënjkë. Një pus i tharë, ja ç’qe.

Kishte humbur shumë kohë aty brenda. Dikush po trokiste i acaruar në derë dhe po i kërkonte të dilte jashtë. Nuk u përgjigj. Ndoshta për një çast u përpoq të mos merrte më as frymë. Le të kujtonin se dera qe mbyllur aksidentalisht nga brenda, se kishte ngecur apo çfarëdo qoftë. Ajo do ta bënte prerjen dhe këtë nuk e ndryshonte asgjë në botë. Por duart i dridheshin nga nervozizmi. U ngrit dhe lëvizi krahun në hapësirën boshe midis murit dhe WC derisa gishtat i prekën një kuti të vogël letre. E nxorri me kujdes dhe u ul prapë në dysheme. Brenda kishin ngelur dy cigare dhe një çakmak. Dikur mbante pilula, por tani i kishin mbaruar. Pasi ndjeu hapat nga ana tjetër e derës të largoheshin duke mallkuar, hapi dritaren e tualetit dhe e ndezi. Piu vetëm një. Tjetrën e la brenda paketës dhe e fshehu prapë atje ku e mori. Një cigare për një prerje mjaftonte.

Pastaj rimori briskun në dorë dhe bëri dy prerje të vogla diku afër kyçit. Shtrëngoi dhëmbët për të mos lëshuar zë dhe priti deri sa lëngu në ngjyrë të kuqe të errët të dilte në sipërfaqe e të kullonte anash.

Në fund buzëqeshi. Gjithmonë buzëqeshte. Të paktën tani dhimbja jashtë ishte më e madhe se sa ajo brenda. Një dhimbje për një dhimbje. Njëra duhet të mundte tjetrën.

Nuk ishte faji i saj. Mos të guxonin ta fajësonin, sepse ajo nuk e kishte në dorë. Nuk e zgjodhi ajo ashensorin, lëkurën e bukur, rimelin e rënduar apo briskun. Të gjitha këto e zgjodhën atë. E zgjodhën dhe ajo u nënshtrua. Siç mund të nënshtrohet një shpirt i vdekur brenda një trupi të gjallë. Kishte vdekur? Po. Vdiq shumë kohë më parë. Vdiq kur ishte akoma 7 vjeç.